Blog: ‘Leren voor later, leven in het nu’

Wij zijn UN1EK! Babette t Hart - bloggerMaak kennis met onze nieuwe blogger: juf Babette van CBS ’t Kompas.

‘Levend leren’ Een bekende en mooie uitspraak die je de laatste tijd veel in het onderwijs hoort. ‘Een manier van leren binnen alle leergebieden. Kinderen gebruiken hun ervaring en gezonde verstand.’ Deden ze dit dan nog niet?

Ik vind het een prachtige manier om les te geven. Een waarvan ik graag ook zie dat het waargemaakt wordt in het onderwijs. Dat gebeurt naar mijn mening nog veel te weinig. Het vertrekpunt is het alledaagse leven van de kinderen. Daarin raken bepaalde onderwerpen hen zeer, andere totaal niet. Motiveren steeds andere motieven hen om (toch) te bewegen. Maar worden ze genoeg door ons, als leerkrachten, geïnspireerd? Geïnspireerd om hun leven niet te vergeten…

Als je de media moet geloven zijn er veel berichten over resultaatgericht werken. En natuurlijk wil je die resultaten ook nastreven om de kinderen zo goed als mogelijk de toekomst in te laten gaan. Maar er is nog zoveel meer in een leven en die toekomst is vandaag ook al. Dat vergeten we soms wel eens. Natuurlijk leiden we ze op voor later, maar vandaag dan? We vergeten te leven in het nu. En als wij het zelf soms al vergeten, hoe kunnen we dit dan als voorbeeld doorgeven? Denk aan jezelf: als jij alleen maar doelen te behalen hebt, je plezier aan de kant moet schuiven en niet kan ontwikkelen in jouw ambities, dan raak je al snel verveeld of je haakt wellicht zelfs af.

Kinderen zijn mini-mensen, dus voor hen is dit zeker niet anders. Dus, in maart, precies drie jaar geleden had ik een bijzondere ontmoeting geregeld voor de kinderen in mijn groep toen: ontmoet de mini-juf in haar buik. Ik was zwanger en in het kader van het alledaagse leven hadden mijn kinderen enorm veel vragen. Soms kort tussendoor en soms raakten we in de kring in een lang gesprek. Dat propte ik dan maar even in het rooster, gewoon omdat ik vond dat het mocht. Omdat zij zo mee leefden en ik merkte hoeveel zij hierdoor leerden en de wereld een heel klein stukje anders zagen. Wat een verrassing toen mijn verloskundige met mobiele echo apparatuur kwam aanzetten in deze bovenbouwgroep. De juf moest liggen, maar waar? Middenin de kring natuurlijk! “De juf laat je nu toch niet op de harde grond liggen?” Direct renden kinderen om kussens te halen. Lieverds. Vol verwachting, met grote ogen zaten ze om mij heen. De juf met een blote best wel zwangere buik, op de grond. Hilarisch als je toen binnenstapte natuurlijk. Het enige wat ík zag, waren de kinderen. Hun bewegingen, ze kwamen steeds dichterbij. Hun gezichten, glimlachend en met open mond. Een kreet als: “Huh, het lijkt wel een geraamte, zijn dit geen foto’s?” En daar heb je weer zo’n leermoment… Inspiratie ten top, totaal enthousiast. Zijn de kinderen geraakt? Jazeker. Ze spreken er nu nog over, jaren later.

Het beeld van de groep kinderen om mij heen gaat niet meer van mijn netvlies af. Een onvergetelijke ervaring en niet alleen voor mij. Met deze kinderen deel ik lief en leed, want we zijn een minimaatschappij. De kinderen konden van dichtbij dit wonder meemaken. De verloskundige had een geweldige onderwijservaring. Ik kon dit moois met ‘mijn kinderen’ delen. Want zo voelt het in het onderwijs: mijn kinderen! Ik geef les met mijn hart, niet omdat ik een kunstje uitoefen.

Wat is voor jou een onvergetelijke ervaring geweest met de kinderen? Ik zou het leuk vinden als je dit eens wilt delen.

Liefs,
Babette

Meer lezen van Babette en haar collega Kim? Volg hen op Xazoe lifestyle