Onze stagiaire Linda is UN1EK!

PABO studente Linda Kramer volgt haar LIO stage bij IKC Het Balkon. Deze zomer ging Linda naar Indonesië om als vrijwilliger mee te werken aan het internationale ‘Community Outreach Project’. UN1EK heeft Linda gesponsord omdat we geloven in kansen voor álle kinderen. Lees over het project en de ervaringen van Linda in haar reisverslag. Linda deelt haar ervaring ook in de klas met de kinderen bij IKC Het Balkon. 

“Afgelopen zomervakantie ben ik met COP een maand naar Oost-Java (Indonesië) gegaan. COP staat voor: Community Outreach Program. Het is een internationaal project dat wordt georganiseerd door de universiteit Petra Christian University uit Surabaya. Tijdens dit project werken deelnemers uit de landen: Hong Kong, Korea, Japan, Engeland, Indonesië en Nederland, samen om de plattelandsbevolking een helpende hand te bieden. Alle deelnemers werden verdeeld over acht dorpen die geselecteerd waren voor het project. Ik zat met nog 21 deelnemers in het dorp Lebak-Jabung. Lebak-Jabung is ongeveer 2 km² groot waarvan 20% rijstvelden zijn. In het dorp wonen ongeveer 2000 mensen verdeeld over 628 gezinnen. Het grootste gedeelte van de dorpsbewoners werkt op het platteland. In het dorp zijn twee kleuterscholen en twee basisscholen. Voor de middelbare school moeten de kinderen naar de stad toe.

De projecten

Het project zelf bestaat uit fysieke en non-fysieke projecten en eventueel een eigen project. We hebben een aantal fysieke projecten uitgevoerd:

  • Zo hebben wij het afval in het dorp opgeruimd. Dorpsbewoners zijn gewend om het afval op de grond te gooien. Om het aantrekkelijk te maken om het afval in afvalbakken te gooien, hebben wij afvalbakken beschilderd en verdeeld over het dorp. Zo kunnen ze het afval in de bakken gooien en zal het dorp minder vervuild raken.
  • Als tweede hebben wij oude verf van het schoolgebouw en lokalen verwijderd en de kapotte stukken in de muur dichtgemaakt met cement. Nadat alles droog was hebben we de (kleuter)school opnieuw geverfd. In de school staan natuurlijk ook tafels en stoelen van de kinderen, deze hebben wij geschuurd en gelakt. Tijdens de lessen hadden de kinderen overlast van muggen en vliegen. Om deze buiten het lokaal te houden hebben wij gaas voor de ramen gezet. Op deze manier hebben de kinderen weer een verzorgde en insect-vrije omgeving tijdens de lessen.
  • Een ander fysiek project was de mini-bibliotheek. Deze staat in het huis van het dorpshoofd. De ruimte voor de mini-bibliotheek was wit en ik vond het geen aantrekkelijke ruimte voor de kinderen. Onze taak was om deze ruimte om te toveren tot een plek waar kinderen met plezier naar toe gaan om een boekje te lezen. We hebben de muren geel en roze geverfd. Er werden vlaggen van de deelnemende landen op de muur gemaakt, een mooie boom met veel bloesem, met de tekst: ‘taman baca’ dit betekent: leesruimte. Zelf wilde ik graag het alfabet op de muur maken, dit heb ik samen met een andere deelnemer uit Nederland gemaakt. Om de ruimte compleet te maken hebben we een bewoner uit het dorp ingezet. Deze man was timmerman en wilde voor ons 2 kasten maken. Nadat de kasten klaar waren, zijn deze in vrolijke kleuren geverfd. Verder hebben we speelmatten op de grond gelegd zodat de kinderen lekker op de grond kunnen zitten.

 

Een groot deel van de non-fysieke projecten was voor de kinderen. Een kleiner deel was voor de volwassenen waarbij voornamelijk de vrouwen kwamen opdagen.

  • Een aantal non-fysieke projecten waren bedacht door de mensen uit Korea. Zoals een aantal knutsel opdrachten: origami vouwen, pop-up kaarten maken, watermeloen waaier maken, gerecyclede tasjes versieren, speelgoed raketten beplakken en houten bordjes versieren. Tijdens deze activiteiten merkte je aan de kinderen dat ze het heerlijk vonden om gebruik te maken van materialen, die ze normaal niet gebruiken.
  • Ook hadden de deelnemers uit Korea een groot zwembad meegenomen. Nadat deze gevuld was met water mochten alle kinderen erin. De gezichten spraken boekdelen, ze vonden het prachtig om hierin te spelen.
  • Omdat de persoonlijke verzorging van de kinderen in het dorp wat minder is, is er een les gegeven over tandenpoetsen en handen wassen.
  • Naast de projecten voor de kinderen hebben we voor de vrouwen twee kooklessen gegeven waarbij we lieten zien welke gezonde ingrediënten je voor een gezonde maaltijd kunt gebruiken. Tijdens de eerste kookles lieten we zien hoe ze een gezonde sandwich met vlees en groente konden maken. Bij de tweede kookles lieten we zien hoe je gezonde ingrediënten toch kunt frituren, want in Indonesië wordt veel eten gefrituurd.
  • Als vervolg op het gezonde eten, wilden we er ook voor zorgen dat de ouders, voornamelijk de moeders, meer aan beweging zouden gaan doen. Daarom hebben we twee gymlessen gegeven. Hierbij hebben we veel oefeningen op muziek gedaan.

Les geven over het weer

Naast deze projecten had iedere deelnemer de keus om een eigen project op te zetten. Dit wilde ik heel graag doen. Aangezien ik aan de PABO studeer, leek het mij leuk om les te geven. Omdat veel deelnemers Engelse les wilden geven, heb ik samen met een andere Nederlandse deelneemster besloten om lessen over natuurverschijnselen te geven. De natuurverschijnselen, die daar voor kunnen komen, zijn: aardbevingen, uitbarstende vulkanen, overstromingen en het weer in het algemeen. De lessen hebben we in Nederland voorbereid. Omdat Indonesiërs vaak afwijken van hun planning, kon ik uiteindelijk 1 les, over het weer, aan twee klassen geven, groep 5 en 6.

Tijdens de les over het weer was er een tolk. Dit was een deelneemster uit Indonesië. Ik vertelde korte stukjes over het weer en zij vertaalde deze voor de kinderen. Ik heb verteld over hoe wolken ontstaan, waar de regen vandaan komt, de waterkringloop, hoe de regenboog ontstaat en hoe het komt dat het onweert en bliksemt. Omdat dit abstracte onderwerpen zijn, heb ik elk onderwerp ondersteund met een filmpje. Nadat ik alles verteld had, hebben we een korte quiz gedaan. Daarna mochten de kinderen kiezen of ze een woordzoeker wilden maken of een memory wilden spelen over het weer. De kinderen waren erg betrokken en deden heel leuk mee. Aan het eind kregen ze nog een sticker van Frozen of de Minions, die vielen ook erg in de smaak.

Mooie momenten

Buiten alle projecten om heb ik als persoon ook heel veel ervaring opgedaan en geleerd. Mijn eerste doel voor deze reis was om bewuster in het leven te staan en meer te genieten. De luxe in Nederland was heel zelfsprekend voor mij: warm water uit de kraan, een goede douche, het huis, de fietsen, een auto en noem het maar op. Toen ik daar kwam viel het mij gelijk op dat de bevolking veel minder geld te besteden heeft. De huizen zagen er armoedig uit, er waren weinig auto’s en de kinderen hadden weinig speelgoed. Maar dat betekent niet dat de mensen minder gelukkig zijn, integendeel zelfs. Ik denk dat de mensen daar gelukkiger zijn. Ze leven meer in het moment zelf, ze genieten volop van elke dag. In het dorp heerst er rust. In Nederland heb ik het idee dat de weken voorbij vliegen, waarbij je af en toe leeft op deadlines en vergeet te genieten van de mooie momenten.

Mijn tweede doel was om mijn Engels te verbeteren. Tijdens het project werd er voornamelijk Engels gesproken. Ik heb er veel van geleerd. Tijdens mijn stage, wanneer ik voor de klas stond, had ik moeite om lessen in het Engels geven. Nu is mijn Engels verbeterd en de drempel om Engels te spreken verlaagd.

Verder viel mij de gastvrijheid in het dorp heel erg op. Elke deur stond voor ons open en je was altijd welkom om mee te eten. De mensen zijn ontzettend vriendelijk en glimlachen altijd naar je. Ook het gezin waar ik met drie andere deelnemers verbleef heeft ons heel goed verzorgd. We werden goed ontvangen en konden overal gebruik van maken.

Onvergetelijke ervaringen

Er waren drie ervaringen die ik nooit meer zal vergeten. Een van die ervaringen gaat over Binty. Binty is een meisje van 11 jaar en ziet er anders uit dan de andere kinderen in het dorp. Haar mond staat anders, ze kan niet praten waardoor ze gaat schreeuwen als ze iets wil. Zij wordt gepest door kinderen maar ook door de ouders in het dorp. Dat deed veel met mij als persoon. Mijn doel was daarom voor de weken die ik daar door zou brengen, de kinderen te leren Binty te accepteren. Ze verdient vriendschap en de liefde van de mensen in het dorp. Ik ben ondertussen al een maand thuis en af en toe heb ik nog contact met de mensen uit het dorp. Tijdens die momenten merk ik dat Binty al iets meer geaccepteerd is, en daar ben ik heel erg blij mee.

De tweede ervaring was mijn verjaardag. Op 16 juli werd ik 21, op zich is dat niet heel bijzonder. Wat het wel bijzonder maakte is dat ik in Indonesië zat, waar ik nog nooit geweest ben, laat staan mijn verjaardag gevierd heb. In Indonesië is het gebruikelijk om een rijstschotel te maken voor mensen die jarig zijn. Ik kreeg een rijstschotel voor vier personen. De Indonesiërs maken deze rijstschotels net zo gemakkelijk voor 20 of 30 personen. Een hele mooie traditie.

De laatste ervaring heeft betrekking op alle kinderen. Zonder dezelfde taal te spreken, hebben ze ons zoveel liefde gegeven. Vanaf ’s ochtends vroeg liepen ze met ons mee en hielpen ze ons tijdens het werken. Na het werken liepen ze met ons mee terug naar huis, om bij het huis gedag te zeggen. Tijdens onze vrije tijd namen ze ons mee door het dorp, wilden ze ons Indonesisch leren en hebben we veel spelletjes gedaan. Op onze laatste dag in het dorp was het tijd om afscheid te nemen. Dat was voor iedereen ontzettend moeilijk. Veel van de kinderen wisten dat de kans klein is dat we elkaar ooit nog terug zouden zien. Dit maakte het afscheid ook tot een heel mooi moment. Er werden leuke herinneringen opgehaald en alle mooie belevenissen die we samen beleefd hebben. Er werd gedacht aan de momenten waarop we samen gelachen en gehuild hebben. Al die momenten die nu voor altijd een mooie en waardevolle herinnering zijn.”

Linda, jij bent UN1EK!